Daar lag ze…. in de kist onder haar eigen zelf gemaakte deken. Een mooie Quilten deken.
Mevrouw was een creatieve dame, een zeer punctuele mevrouw. Dat moet ook wel als je zo’n mooie deken maakt met al die verschillende lapjes aan elkaar. Hij was heel mooi.
Wat ik ook heel mooi vond was de noaberplicht. De burenplicht zoals wij dat ook wel noemen.
Je ziet het bijna niet meer. Maar hier waar ik nu deze familie mocht begeleiden nog wel.
Bij de condoleanceavond aan haar hoofdeind twee buurmannen die over haar waakten. De buurvrouwen verzorgden de koffie en nog twee buurmannen zorgden voor het condoleanceboek. Daar hoefde ik zelf niets aan te doen. Het was voor mij die avond alleen maar overzicht houden.
De dag erna, de dag van de begrafenis kwamen weer de buren. Weer stonden de mannen bij haar kist en bij het boek. En in dit geval droeg de familie zelf de kist maar mocht dat nodig zijn doen de buurmannen dat ook. Na de begrafenis nog weer terug naar het buurthuis voor de koffietafel. De buurvrouwen zorgden weer voor de koffie en de broodjes. Het verliep als een geoliede machine.
Tegenwoordig is het allemaal wat meer op je zelf, of je huurt daar de mensen voor in. Maar die oude gebruiken zijn zo gek nog niet.
Ik vind het respectvol en mooi net zoals ik haar deken zo mooi vond.
